..a gdy siedziała samotnie na ławce, nie czując niczyjej obecności,
patrząc na rozmazany obraz świata,
poczuła, że kolejna łza płynie po jej dość bladym jak na panującą porę roku policzku.

Ocknęła się na moment, dotknęła swetra i poczuła, że jest wilgotny.
W tym samym momencie zrozumiała, że już nie wie co jest prawdą, a co kłamstwem.
Dzień, godzina, miejsce - nie miały znaczenia, bo i tak była pewna, że została skrzywdzona.

Otarła łzy, wstała i odważnie poszła przed siebie,
nie patrząc na zbędne miejsca i niepotrzebnych ludzi.

Postanowiła, że już nigdy więcej nikt jej nie zrani.

_____



Ja - po drugiej stronie aparatu.
http://www.digart.pl/zoom/2988948/Natalia.html